راند دیوان را حق از مرصاد خویش

که همه میلش سوی جنس خودست

چون برید از جنس با شه گشت یار

بر گشاید چشم او را بازدار

عقل جزوی را ز استبداد خویش

که سری کم کن نه ای تو مستبد

بلک شاگرد دلی و مستعد