که سری کم کن نه ای تو مستبد

بر گشاید چشم او را بازدار

راند دیوان را حق از مرصاد خویش

عقل جزوی را ز استبداد خویش

بلک شاگرد دلی و مستعد

رو بر دل رو که تو جزو دلی

هین که بنده پادشاه عادلی