زانک در باغی و در جویی پرد

که کلام ایزدست و روحناک

نیست گردد وسوسه کلی ز جان

دل بیابد ره به سوی گلستان

هر که از سر صحف بویی برد

یا تو پنداری که روی اولیا

آنچنان که هست می بینیم ما