این سخن پایان ندارد موسیا

مست بود او از تکبر وز جحود

مست آن باشد که آن بیند که نیست

زر نماید آنچ مس و آهنیست

لب بجنبان تا برون روژد گیا

هم چنان کرد و هم اندر دم زمین

سبز گشت از سنبل و حب ثمین