دل شاد من سخت ناشاد کرد

چنین بود اندیشه پهلوان

که اهریمن آمد بر این جوان

کنون رفت و رنج مرا باد کرد

ز اسپ اندر آمد جهاندیده گیو

همی آفرین خواند بر شاه نیو

که روز و شبان بر تو فرخنده باد