فروزنده شد بخت گردن فراز

بزرگان ایران همه پیش اوی

یکایک نهادند بر خاک روی

وزان جایگه شاد گشتند باز

ببوسید چشم و سر گیو گفت

که بیرون کشیدی سپهر از نهفت

گزارنده خواب و جنگی توی