چنین تا لب رود جیحون به جنگ

وگرنه به کندی سرش را ز بار

بدان کاو ز درد پدر خسته بود

ز بد گفتن ما زبان بسته بود

نیاسود با گرزه گاورنگ

سرانجام بگذاشت جیحون به خشم

به آب و کشتی نیفگند چشم