جهانجوی کیسخرو تاج ور

کزو تیره شد روی خورشید و ماه

یکی تخت بر کوهه ژنده پیل

ز پیروزه تابان به کردار نیل

نشسته بران تخت و بسته کمر

به گرد اندرش ژنده پیلان دویست

تو گفتی به گیتی جز آن جای نیست