همی تافت زان تخت خسرو چو ماه

نشسته بران تخت و بسته کمر

به گرد اندرش ژنده پیلان دویست

تو گفتی به گیتی جز آن جای نیست

ز یاقوت رخشنده بر سر کلاه

غمی شد دل طوس و اندیشه کرد

که امروز اگر من بسازم نبرد