بسی کشته آید ز هر دو سپاه

ز یاقوت رخشنده بر سر کلاه

غمی شد دل طوس و اندیشه کرد

که امروز اگر من بسازم نبرد

ز ایران نه برخیزد این کینه گاه

نباشد جز از کام افراسیاب

سر بخت ترکان برآید ز خواب