گفت با خواجه که بشنو این شگفت

کو که باشد هندوی مادرغری

که طمع دارد به خواجه دختری

گفت صبر اولی بود خود را گرفت

این چنین گراء کی خاین بود

ما گمان برده که هست او معتمد