که مبادا باشد این دستان و فن

زفت گشت و فربه و سرخ و شکفت

چون گل سرخ هزاران شکر گفت

که گهی می گفت ای خاتون من

خواجه جمعیت بکرد و دعوتی

که همی سازم فرج را وصلتی

تا جماعت عشوه می دادند و گان