هم چو هندو شمع را ده می دهد

بار دیگر سوخت هم واپس بجست

باز کردش حرص دل ناسی و مست

آن زمان کز سوختن وا می جهد

که ای رخت تابان چون ماه شب فروز

وی به صحبت کاذب و مغرورسوز

باز از یادش رود توبه و انین