تا روی از حبس او در گلشنش

آرزو بگذار تا رحم آیدش

آزمودی که چنین می بایدش

چون نتانی جست پس خدمت کنش

دم به دم چون تو مراقب می شوی

داد می بینی و داور ای غوی

ور ببندی چشم خود را ز احتجاب