روح سلطانی ز زندانی بجست

که کنون جامه دریدیت از عزا

پس عزا بر خود کنید ای خفتگان

زانک بد مرگیست این خواب گران

جامه چه درانیم و چون خاییم دست

چونک ایشان خسرو دین بوده اند

وقت شادی شد چو بشکستند بند