می ستاند آه پر سودا و دود

می دهد ملکی برون از وهم ما

می ستاند قطره چندی ز اشک

می دهد کوثر که آرد قند رشک

می دهد هر آه را صد جاه سود

باد آهی که ابر اشک چشم راند

مر خلیلی را بدان اواه خواند