او احد می گفت بهر افتخار

که چرا تو یاد احمد می کنی

بنده بد منکر دین منی

می زد اندر آفتابش او به خار

تا که صدیق آن طرف بر می گذشت

آن احد گفتن به گوش او برفت

چشم او پر آب شد دل پر عنا