هم چو زنگی در سیه رویی تو شاد

حقه سربسته جهل تو بداد

زود بینی که چه غبنت اوفتاد

حقه پر لعل را دادی به باد

عاقبت وا حسرتا گویی بسی

بخت ودولت را فروشد خود کسی

بخت با جامه غلامانه رسید