کان تجمش یار با خوبان فزود

آنک در خوابش همی جویی ویست

چشم بگشا کان مه نیکو پیست

زان بلاها بر عزیزان بیش بود

لاغ با خوبان کند بر هر رهی

نیز کوران را بشوراند گهی

خویش را یک دم برین کوران دهد