سوی سنگی می روی از گوهری

از بلال او بیش بود اندر روش

خوی بد را بیش کرده بد کشش

نه چو تو پس رو که هر دم پس تری

آن چنان کان خواجه را مهمان رسید

خواجه از ایام و سالش بر رسید

گفت عمرت چند سالست ای پسر