چون ببندی شهوتش را از رغیف

زین سبب پس پس رود آن خودپرست

شهوت او را که دم آمد ز بن

ای مبدل شهوت عقبیش کن

سر کند آن شهوت از عقل شریف

هم چو شاخی که ببری از درخت

سر کند قوت ز شاخ نیک بخت