بفرمود خسرو بدان جایگاه

پر از باغ و میدان و ایوان و کاخ

بدانجای کان روشنی بردمید

سر باره دژ بشد ناپدید

یکی گنبدی تا به ابر سیاه

درازی و پهنای او ده کمند

به گرد اندرش طاقهای بلند