هر دمی دندان سگشان تیزتر

ریخت دندانهای سگ چون پیر شد

ترک مردم کرد و سرگین گیر شد

این سگان شصت ساله را نگر

پیر سگ را ریخت پشم از پوستین

این سگان پیر اطلس پوش بین

عشقشان و حرصشان در فرج و زر