بر لب جو صوفیی بنشسته بود

من تماشای لب جو می روم

بر مراد دل همی گشت او بر آب

تا که صحت را بیابد فتح باب

دست و رو می شست و پاکی می فزود

او قفااش دید چون تخییلیی

کرد او را آرزوی سیلیی