تو که تریاقی نداری ذره ای

لیک پشت و دستگیرش بود حق

کوه بود آدم اگر پر مار شد

کان تریاقست و بی اضرار شد

از خلاص خود چرایی غره ای

آن توکل کو خلیلانه ترا

وآن کرامت چون کلیمت از کجا