از خلاص خود چرایی غره ای

کوه بود آدم اگر پر مار شد

کان تریاقست و بی اضرار شد

تو که تریاقی نداری ذره ای

آن توکل کو خلیلانه ترا

وآن کرامت چون کلیمت از کجا

تا نبرد تیغت اسمعیل را