که در آن سودا بسی رفتست سر

تو رسن بازی نمیدانی یقین

شکر پاها گوی و می رو بر زمین

پر مساز از کاغذ و از که مپر

گرچه آن صوفی پر آتش شد ز خشم

لیک او بر عاقبت انداخت چشم

اول صف بر کسی ماندم به کام