در دل افتادی مرا بیم و غمی

سخت بی رحمی و بس سنگین دلی

که به صد شمشیر او را قاتلی

من ز گفت هر دو حیران گشتمی

تا چه دوزخ خوست محمود ای عجب

که مثل گشتست در ویل و کرب

من همی لرزیدمی از بیم تو