چون زره دان این تن پر حیف را

لیک از صد دشمنت دشمن ترست

تن چو شد بیمار داروجوت کرد

ور قوی شد مر ترا طاغوت کرد

نی شتا را شاید و نه صیف را

یار بد نیکوست بهر صبر را

که گشاید صبر کردن صدر را