که آتشی مانده به راه از کاروان

خوی با حق نساختی چون انگبین

با لبن که لا احب الافلین

لاجرم تنها نماندی هم چنان

چون ز بی صبری قرین غیر شد

در فراقش پر غم و بی خیر شد

صحبتت چون هست زر ده دهی