نیستش درد و دریغ و غبن موت

راست گفتست آن سپهدار بشر

که هر آنک کرد از دنیا گذر

بلک هستش صد دریغ از بهر فوت

که چرا قبله نکردم مرگ را

مخزن هر دولت و هر برگ را