چشمها چون شد گذاره نور اوست

امر را و نهی را می بین مدام

مرغ جذبه ناگهان پرد ز عش

چون بدیدی صبح شمع آنگه بکش

مغزها می بیند او در عین پوست

بیند اندر ذره خورشید بقا

بیند اندر قطره کل بحر را