می درد می دوزد این درزی عام

که نه عقلت ماند بر قانون نه جان

لاغ این چرخ ندیم کرد و مرد

آب روی صد هزاران چون تو برد

جامه صدسالگان طفل خام

لاغ او گر باغها را داد داد

چون دی آمد داده را بر باد داد