من همی دانم که تو پاکی نه خام

چون همه ره باشد آن حکمت تهیست

بهر این دکان طبع شوره آب

هر دو عالم را روا داری خراب

وین سوالت هست از بهر عوام

جور دوران و هر آن رنجی که هست

سهل تر از بعد حق و غفلتست