آستین پیرهن بنمود زن

گرچه عورم دست و پایی می زنم

نفقه و کسوه ست واجب ای صنم

از منت این هر دو هست و نیست کم

بس درشت و پر وسخ بد پیرهن

گفت از سختی تنم را می خورد

کس کسی را کسوه زین سان آورد