کار رزاقیم تو کن مستوی

لا یعد این داد و لا یحصی ز تو

من کلیلم از بیانش شرم رو

چونک در خلاقیم تنها توی

سالها زو این دعا بسیار شد

عاقبت زاری او بر کار شد

هم چو آن شخصی که روزی حلال