زو پناه آری به سوی زمهریر

تا شود بر تنت این جبه شگرف

سرد هم چون یخ گزنده هم چو برف

تا گریزی از وشق هم از حریر

تو دو قله نیستی یک قله ای

غافل از قصه عذاب ظله ای

امر حق آمد به شهرستان و ده