نک بسوفسطایی بدظن رسی

تن بمردت سوی اسرافیل ران

دل فسردت رو به خورشید روان

در خیال از بس که گشتی مکتسی

او خود از لب خرد معزول بود

شد ز حس محروم و معزول از وجود

هین سخن خا نوبت لب خایی است