کو هنر کو من کجا دل مستوی

چون تو در بستی تو کن هم فتح باب

بر سر خرقه شدن بار دگر

در دعا کردن بدم هم بی هنر

این همه عکس توست و خود توی

هر شبی تدبیر و فرهنگم به خواب

هم چو کشتی غرقه می گردد ز آب