ساحران را چشم چون رست از عمی

زنگیی دیدیم شب را حور بود

بعد ازین ما دیده خواهیم از تو بس

تا نپوشد بحر را خاشاک و خس

کف زنان بودند بی این دست و پا

چشم بند خلق جز اسباب نیست

هر که لرزد بر سبب ز اصحاب نیست