آنچنان که گیرد این دلها قرار

تر و خشک و پر و تی باشد دهل

بانگ او آگه کند ما را ز کل

تا بگوید سر خود از اضطرار

چون طمانینست صدق و با فروغ

دل نیارامد به گفتار دروغ

کذب چون خس باشد و دل چون دهان