تو پی دفع بلایم می زنی

خوف فوت ذوق هست آن خود سقام

اشتها صادق بود تاخیر به

تا گواریده شود آن بی گره

تا ببینی رخنه را بندش کنی

تا از آن رخنه برون ناید بلا

غیر آن رخنه بسی دارد قضا