از عطای بی حدت چشمی رسید

شد صفیر باز جان در مرج دین

نعره های لا احب الافلین

باز دل را که پی تو می پرید

یافت بینی بوی و گوش از تو سماع

هر حسی را قسمتی آمد مشاع

هر حسی را چون دهی ره سوی غیب