که خلاص روز محنتمان شوی

چون بجنبانم به رحمت ریش را

طی کنند آن قتل و آن تشویش را

قوم گفتندش که قطب ما توی

چون سگی بانگی بزد از سوی راست

گفت می گوید که سلطان با شماست

خاک بو کرد آن دگر از ربوه ای