هر یکی از مخزن اسبابی کشید

جای دیگر خاک را چون بوی کرد

گفت خاک مخزن شاهیست فرد

نقب زن زد نقب در مخزن رسید

بس زر و زربفت و گوهرهای زفت

قوم بردند و نهان کردند تفت

شه معین دید منزل گاهشان