چونک استادند پیش تخت شاه

تا که دزدان را گرفتند و ببست

دست بسته سوی دیوان آمدند

وز نهیب جان خود لرزان شدند

یار شبشان بود آن شاه چو ماه

آنک چشمش شب بهرکه انداختی

روز دیدی بی شکش بشناختی