لا ابالی گشته زو و وام جو

وام بی حد از عطایش توخته

هم به پشت آن کریم او وام کرد

که ببخششهاش واثق بود مرد

بر امید قلزم اکرام خو

وام داران روترش او شادکام

هم چو گل خندان از آن روض الکرام