کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 97

خلق را چون آب دان صاف و زلال

شاعرمولوی

اثربخش ۹۶ - باخبر شدن آن غریب از وفات آن محتسب و استغفار او از اعتماد بر مخلوق و تعویل بر عطای مخلوق و یاد نعمتهای حق کردنش و انابت به حق از جرم خود ثم الذین کفروا بربهم یعدلون

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

94
حق به عشق خویش زنده ت می کند
#
95
زو حیات عشق خواه و جان مخواه
#
96
تو ازو آن رزق خواه و نان مخواه
#
97
خلق را چون آب دان صاف و زلال
انتخاب‌شده
98
اندر آن تابان صفات ذوالجلال
#
99
علمشان و عدلشان و لطفشان
#
100
چون ستاره چرخ در آب روان
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 97 از «بخش ۹۶ - باخبر شدن آن غریب از وفات آن محتسب و استغفار او از اعتماد بر مخلوق و تعویل بر عطای مخلوق و یاد نعمتهای حق کردنش و انابت به حق از جرم خود ثم الذین کفروا بربهم یعدلون» است.