کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی
س
ساغرفهرست شاعران و آثار فارسی

مصرع دوم · شماره 2

کس بنفروشد به صد دانگت لواش

چهرهٔ مولویشاعر
قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

  1. 1

    گر عمر نامی تو اندر شهر کاش

    #
  2. 2

    کس بنفروشد به صد دانگت لواش

    انتخاب‌شده
  3. 3

    چون به یک دکان بگفتی عمرم

    #
  4. 4

    این عمر را نان فروشید از کرم

    #
  5. 5

    او بگوید رو بدان دیگر دکان

    #

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 2 از «بخش ۹۷ - مثل دوبین هم چو آن غریب شهر کاش عمر نام کی از یک دکانش به سبب این به آن دکان دیگر حواله کرد و او فهم نکرد کی همه دکان یکیست درین معنی کی به عمر نان نفروشند هم اینجا تدارک کنم من غلط کردم نامم عمر نیست چون بدین دکان توبه و تدارک کنم نان یابم از همه دکان های این شهر و اگر بی تدارک هم چنین عمر نام باشم ازین دکان در گذرم محرومم و احولم و این دکان ها را از هم جدا دانسته ام» است.