لطف و احسان چون خداوندان کنی

تو کجایی تا که خندان چون چمن

گویی بستان آن و ده چندان ز من

تو کجایی تا مرا خندان کنی

تو کجایی تا بری در مخزنم

تا کنی از وام و فاقه آمنم

من همی گویم بس و تو مفضلم